متن و منتقد

حریم خدایان

(شهین راکی)

خالص مرا

بر این عظیم ِ بی‌انتها

به جبر نگاشته‌اند

و در نهادم

عشق

جوهره‌ای از حلاوت

وجود پربرکت ام،

 ماری هفت‌خط شد [...]

نقد و تحلیل

شعر استوار؛

شعر واجد تبيين منطقي است و به همان اندازه، متقن، محكم و استوار است.

در شعر، مفاهيم از درهم تنيدگي متقابل، به‌سوی "تفرد اختصاص‌یافته" براي رسيدن به‌نوعی "پديدآيي كنش شكلي" متعين، پيش می‌رود. در روان‌شناسی رشد، پديدآيي كنشي، مفهومي از تاريخ زندگي اختصاص‌یافته فرد است كه به‌وسیله آن می‌توان تظاهرات شناختي رفتار فرد را در كليت ریخت‌شناسی (مرفولوژي)، بازشناسي يا پديدآيي كرد. اين موضوع به معناي تأكيدي بر شکل‌گیری هويت سازمان‌یافته و منسجم فرد است [...]

ادب اندیشه

می‌اندیشم؛

زندگي، زايش ادب است و صبر ادب انديشه است...

از تحمل، تأمل می‌روید...

(حمید ژیان پور)

هوس

هوس، کشش باثبات و پایدار به‌سوی نیل به هدف ارتجاعی است که نوعی بازگشت به ارضاء نیازهای اولیه محسوب می‌شود و به نظر می‌رسد به‌طور مغالطه ­آمیزی در حال توجیه حق‌طلبانه جابجایی اهداف متعالی با اهداف ارتجاعی است. ازاین‌رو (هوس)، نه هوای نفس که مغالطه‌ای از صورت‌بندی عقلانیت نفس است و ممکن است حق‌طلبانه در حال اثبات منافع ارتجاعی خود باشد.

(حمید ژیان پور)

خشونت

می‌اندیشم؛

"خشونت"، برخاسته از حقارت نفس و "تهاجم" برخاسته از بلاهت عقل است"...

"مناقشه"، خودسوزي و "گفتگو"، خودسازي است...

(حمید ژیان پور)

نجوا

می‌اندیشم؛

انسان عاقل، با خود نجوا می‌کند؛ با ديگران مدارا می‌کند.

انسان غافل، با ديگران نجوا می‌کند؛ با خود مدارا می‌کند.

 (حمید ژیان پور)

هوس حق‌طلبی

می‌اندیشم؛

كسي كه در هوس حق‌طلبی، روزگار می‌گذراند، از هواي نفس پيروي كرده است.

(حمید ژیان پور)

حق‌خواهی

می‌اندیشم؛

شيطان نخستين كسي است كه بر حق‌خواهی نفس قيام كرد و بر آن پاي فشرد.

شيطان، به آفتاب اعتقادش پشت‌گرم بود.

(حمید ژیان پور)

روشنفكري

وااسفا

 اين روزها، روشنفكري، نقطه پرگار حضور درخشان خود ميان بيني است...

(حمید ژیان پور)

هدف، بازخورد و تبیین

به نظر می‌رسد؛

دو چيز انسان را خسته می‌کند (هدف و بازخورد).

و یک‌چیز انسان را پخته می‌کند (ربط، يا تبيين).

كودكان از دويدن بازنمی‌ایستند و از حركت و راه رفتن خسته نمی‌شوند، كودك، راه رفتن را نه براي هدف و يا بازخورد بلكه در تكميل حلقه فرايند تحول رشد، انجام می‌دهد؛ و ما متعجب می‌شویم كه چرا كودك ما خسته نمی‌شود. او راه رفتن را نه براي منظور و يا هدف خاص (زیرابه تفكر انتزاعي دراین‌باره دست نيافته است) انجام نمی‌دهد بلكه راه رفتن را براي راه رفتن انجام می‌دهد.

كودك ما به‌درستی در الزام تحول رشد شناختي و حركتي قرار دارد و به‌سوی تكميل شدن (پخته شدن) گام برمی‌دارد. اين عمل يعني ربط يا رابطه ميان اجزاء فرايند رشد، منجر به تكميل شدن خواهد شد.

 دو چيز انسان را خسته می‌کند، هدف و بازخورد

و

یک‌چیز انسان را پخته می‌کند، ربط يا تبيين.

(حمید ژیان پور)