متن و منتقد

نوشتن و نهشتن

براي بسياري از ما نوشتن، عادت لذت بخشي است كه منجر به تكرار تجربه لذت درخودماندگي می‌شود.

تا روزمرگي زندگي را با عبارات فلسفي تزيين و بر ديوار انديشه به‌مثابه هنر بياويزيم.

در اين صورت ما به تظاهر هنر برخاسته‌ایم و در غوغاي فلسفه در باخته‌ایم.

این‌گونه نوشتن، نهشتن است و در خود ماندن كه ما را برمی‌انگیزد تا خودميان بيني را مظهر شكوه و فرهمندي بناميم و بر آن بباليم.

اندكي بيشتر بايد صبوري كرد تا آتش شهرت فروبنشیند و درد رهايي فزوني گيرد.

رهايي، فرصت نيست، حكمت است.

نويسنده متفکر، زماني می‌نویسد كه مانند ببر، آماده رها شدن باشد.

(حمید ژیان پور)