متن و منتقد

بَرِ شيرين

هزینه‌های فرهنگی، هزینه ابقاء نسل آینده است. بخشی از ستاده­های فرهنگی در نسل آینده تجلی می‌یابد و به دستاوردهای تمدن ساز تبدیل می‌شود. آنچه امروز از دستاوردهای مادی و معنوی فراروی ما قرارگرفته است، حاصل سال‌ها هم‌افزایی سرمایه‌های مادی و معنوی گذشتگان خردمند ما است که به‌درستی دریافته‌اند، ابقاء فرهنگ و ساختن تمدن آینده به‌وسیله هزینه‌های فرهنگی میسر است.

هزینه‌های فرهنگی سرمایه‌گذاری برای بقاء فرهنگ است. در این میان، رویکرد داده و ستاده فرهنگی، ناکارآمدترین و نازل‌ترین مدل تعامل اقتصادی است که ارزش‌افزوده در بطن فعالیت‌های فرهنگی را نابود خواهد کرد.

ارزش‌افزوده در فرهنگ، به‌وسیله اصالت ذات هنر، اندیشه و همه هستی معنوی انسان، به وجود می‌آید و رشد و هم‌افزایی می‌یابد.

رویکرد داده و ستاده فرهنگي به معنی ناديده گرفتن اصالت بن‌مایه ذات اندیشه، هنر و همه هستی معنوی انسان است که آماده است تا خود را برای آیندگان به‌جای بگذارد.

به‌جز دستاوردهای ناپیدای فرهنگی (که در ذات اندیشه و هنر انسان نهفته است و نیازمند سرمایه‌گذاری است) چیزی وجود ندارد تا به‌وسیله آن موجب ابقاء فرهنگی خود بشویم. به نظر می‌رسد ما نیز به‌مانند گذشتگان خردمندمان، مکلف به هزینه فرهنگی هستیم. تکلیف ما تکلف ما نیست، مایه فخر ما است.

ایران سرزمین تمدن ساز است و تمدن را از بطن ارزش‌های افزوده سرمایه‌های فرهنگی به وجود می‌آورد. فرزندان ایران به اندیشه و هنر و فرهنگ آمیخته‌اند و به آن مباهی و مبتهج­اند. ما به‌سوی اندوخته‌های فرهنگی پیش می‌رویم درحالی‌که به‌مانند گذشتگانمان، از طرح و نقشه زایش طبیعی درونی، از طريق سرمایه‌گذاری بلندمدت برای به ثمر رسیدن میوه شیرین ابقاء فرهنگ، استفاده می‌کنیم. سال‌ها صبوری باید تا هستی فرهنگی‌مان را ابقاء کنیم.

"صبر تلخ است ولیکن بَرِ (میوه) شیرین دارد".

(حمید ژیان پور)