متن و منتقد

خاطره

دكتر فتاحي قاضي، سيگاري را آتش زد، دود سيگار را كه بيرون می‌داد، رنج‌ها و دردهايش را با آن، به آسمان می‌فرستاد. به من نیم‌نگاهی كرد. گفت: "حرف‌هایم را به سيگار می‌گویم. دكترها بيخود می‌گویند سيگار مضر است."

استاد، پكي به سيگار زد. سيگار ميان انگشتانش، مانند پرنده‌ای بی‌تاب پريدن بود.

سرش را كه بالا آورد گفت:

می‌دانی زندگي چيست؟

نرم و لطيف به چشمان پرسشگر من نگريست.

گفت: "زندگي همين فاصله انتظار بين كبريت كشيدن تا روشن شدن سيگار است".

آرام پلك زد و زير لب گفت بلي.

(حمید ژیان پور)