متن و منتقد

دکتر اکبر عالمی

شايد فردا دريابيم

دکتر عالمی، مردی عمیق، دقیق، متفکر و صاحب‌نظر بود... وجه ممتاز شخصيت او آن بود که تخصص و تفکر را یکجا داشت و به‌درستی از آن استفاده می‌کرد. دکتر عالمی، اندیشمند بود و هنر را متخصصانه می‌اندیشید. اندیشه‌های متخصصانه او منبع ارشاد و الهام دانش‌پژوهان بود.

او مردی نجیب و اصیل‌زاده بود که سال‌های عمر پربرکتش را صرف علم و حلم کرد. دکتر عالمی بهت علم در سینه و نور حلم در دیده داشت. در صلابت نگاه متنفذ او، عشق به دانستن موج می‌زند. او هنر را خرج درم نکرد و علم را به بازار سیاست نبرد.

در نگاه او، هنر، نماد ظهور زايش روشني از دل تاريكي ديوارهاي بلند کوچه‌های ناپيداي زندگي بود که پريوش می‌پیچید و از دور به‌سوی نور، راه می‌پیمود. او با عالم هنر متفکرانه آشنا بود و پیچیدگی‌های آن را می‌شناخت.

استاد اکبر عالمی، در هنر متفکر بود. زبان او زبان انتزاعیات بود. او در شکوه بیکران تاریکی‌های ناپیدای هنر، روح رهایی و آزادگی هنر را می‌جست. هنر او متفکر بود نه متعهد...

شاهین اندیشه او بر فراز قله‌های شکوهمند هنر، سبک‌بال و فرهمند، بال می‌گشود و در زوایای پنهان آن راز می‌گشود.

دکتر عالمی، آوازه نداشت، آواز داشت... جهان ادبيات، فلسفه و هنر، آواز را می‌شناسد نه آوازه را...

آواز را گندم زمزمه می‌کند و آوازه را مردم... آواز او اکنون در گندمزارها زمزمه هنر می‌کند. شاید فردا دریابیم که او برای فردای ما عالمی بود...

نام و یادش جاودانه باد...

(حمید ژیان پور)