متن و منتقد

قدرت و تأیید زنانه

(الف_نوشاد)

رابطه قدرت و امر زنانه همیشه پیچیده بوده، هیچ قدرتی بدون تأیید زنانگی تثبیت نمی‌شود؛ اما این تأیید یک تأیید ساده نیست. بدن زن به‌مثابه ویترین تمدن باید این تأیید را بازتاب دهد. همان‌گونه که در غرب مانکن‌ها و ستاره‌های سینما برای سرمایه‌داری لیبرال همین کار را می‌کنند و همان‌گونه که جمهوری اسلامی چهل سال است، از زن می‌خواهد الگوی پوشش را با تنش بازتاب دهد. مسئله فقط حجاب نیست، مسئله تثبیت یک گفتمان سیاسی است که قدرت از طریق آن کدگذاری و پیاده می‌شود. بدن زن حامل فرهنگ است.

پرسش اینجاست: آیا فمینیسم می‌تواند بدنش را به دست بیاورد یا این‌که این جریان تقدیر است و درنهایت زنان باقدرت برای نوعی از گفتمان به توافق می‌رسند؟ به‌هرحال زنان یک قرن است برای به رسمیت شناخته شدن به‌مثابه یک سوژه سیاسی و حقوقی می‌جنگند، اما تا زمانی که بدنشان را در حوزه اقتصاد سیاسی پس نگیرند، سوژه نمی‌شوند، حتی اگر در همه قانون‌های دنیا از حق برابر برخوردار باشند.

نقد و تحلیل

تحليل گفتمان متن نشان می‌دهد، متن در مغالطه صورت و معني درافتاده است. بدين معني كه بدن زن را با هويت زيبايي شناسانه پيكره زن، يكي انگاشته و احكام صورت را بر معني جاري كرده است. در اين صورت، نقش هويتي زن تقليل يافته و زن به مثابه نقش زن در تقدير تحديد (محدودیت) تن از هويت نقش زنانه‌اش كاسته شده و مقهور قهر (غلبه) هويت نقش فاعليت شده است.

نگرش متن به زن، گفتمان مردسالاري است كه نفس زن را در فرهنگ و تمدن، مغلوب نقش زن می‌داند.

(حمید ژیان پور)