متن و منتقد

زبان پارسي را پاس بداريم

اصطلاح "زبان پارسي را پاس بداريم" در مورد كاربرد كلمات بيگانه كه معادل آن در زبان فارسي وجود دارد، بكار می‌رود. در مورد اغلاط املايي (سهواً و يا عامداً)، درست‌نویسی جزئی از مؤلفه‌های ويرايش است. ويرايش از الزامات نوشتن متن است كه می‌تواند منجر به روايي صوري متن بشود و چون ويرايش متن، روايي متن را افزايش می‌دهد، بر انتقال كامل مفهوم آن‌گونه كه به ماهيت محتواي متن مربوط است، می‌افزاید. در اين صورت اصالت ماهيت متن، محفوظ است و باعث شكست و نقض اصالت آن نمی‌شود. بنابراين به نظر می‌رسد چيزي كه باعث شكست حرمت زبان پارسي (شكست و نقض اصالت ماهيت زبان) می‌شود، استفاده از جايگزين كلمات، واژگان و اصطلاحات غیرفارسی است. زيرا اصالت ماهيت كلمات بيگانه برخواسته از خاستگاه زبان‌شناسی مربوط به خود است. كلمات پارسي درصورتی‌که غلط و نادرست استعمال شوند، خدشه‌ای به اصالت خاستگاه زبان‌شناسی ماهيت آن وارد نمی‌شود و موجب آن نخواهد شد تا حرمت آن نقض شود.

درحالی‌که پيچيدگي معرف سادگي است، زبان علم، زبان ساده نيست.

اگر به ساده‌گویی بپردازيم، دانش را در سطح آگاهي متوقف کرده‌ایم. دانش در این سطح آكادميك نيست و منجر به توسعه پويايي ديالكتيك نخواهد شد.

(حمید ژیان پور)